CARBON CREDITS: FROM ENVIRONMENT PRESERVATION

CARBON CREDITS: FROM ENVIRONMENT PRESERVATION TO OVERCOMING POVERTY
Launching of CARE Brasil Social Carbon Fund at the Conference of the Parties (COP12), Nairobi

CARE Brasil, in partnership with company CO2e., will launch CARE Brasil Social Carbon Fund in the Conference of the Parties, held in Nairobi, Kenya.
This is the first initiative combining Carbon Credits with benefits to the communities, with a view not only to mitigating climate changes, but also to contributing to overcoming poverty and strengthening social development. The projects will be developed in four major and strategic Brazilian biosystems: the Atlantic Forest, the Amazon Region, the Cerrado and the Caatinga, where CARE Brasil already operates in social programs to overcome poverty.

Unlike other funds, CARE Brasil Social Carbon Fund will focus on the environment and social component promoting environment preservation by issuing Carbon Credits and investing in the development of impoverished communities in the areas where the projects will be implemented. Another differential is the management to be totally conducted by an NGO, in this case CARE Brasil, in addition to being a fund that will invest in small scale projects focusing on the local development of the communities involved. The fund’s technical management will be developed by CO2e, one of the largest global companies operating in the climate change area. Throughout the last five years, CO2e established a globally recognized brand and incomparable expertise, accounting for several pioneering innovations. In addition, we have CARE’s history that gathers 60 years of actions around the world in social development and poverty alleviation.

The launching meets the requirements of the Kyoto Protocol signed in 1997. The document establishes the reduction of Carbon Dioxide (CO2) emission levels, accounting for 76% of total emissions relating to global warming, and other greenhouse gases in industrial countries. The signatory countries agreed to reduce emission levels of pollutants by 5.2% in relation to 1990 levels.

Global Climate Changes represent one of the major challenges for the human population. The growing emissions of Carbon Dioxide (CO2) and other gases such as Methane (CH4) and Nitrous Oxide (NO2) in the atmosphere have caused severe problems such as worsening of the Greenhouse Effect. Emissions of CO2, a gas that contributes the most to global warming, represent approximately 55% of total global emissions of Greenhouse gases, and the time for their permanence in the atmosphere is from 50 to 200 years. This means that the emissions of today will have long-term effects and may result in impacts on the climate regime throughout many centuries.
HOW THE FUND OPERATES
With operations based in Brazil, CARE Brasil Social Carbon Fund will invest in projects in Brazil in the context of the CDM (Clean Development Mechanisms), generating a return for their investors through ERC (Emission Reduction Credit) Certificates, negotiable credits under Kyoto Protocol mechanism and VCMs (voluntary carbon markets). The purpose is to implement projects that will actually contribute to reducing global climate changes, conserving biodiversity and sustainable development, working with ethically, socially and environmentally correct rules, based on the Social Carbon concept. The purpose of the Fund is to tap US$ 55 million with investments converted into CO2-equivalent tons, with a view to generating 5 million carbon credits. The minimum investment is US$ 50,000. During the effectiveness of the Fund, about 14 to 20 projects will be developed, where the Fund’s resources will be applied. Quota shares of Fundo CARE Brasil de Carbono Social are already available for sale. To acquire shares or for more information on them, please contact us at websites www.caresocialcarbon.com or email: cbsc@br.care.org

ABOUT SOCIAL CARBON

Social Carbon is an assessment and follow-up methodology to ensure the transfer of social and economic benefits to the communities of areas where those carbon sequestration and reduction projects are implemented. That concept emerged from the need to making sure that the projects developed to reduce or eliminate emissions of gases that destroy the ozone layer may significantly contribute to sustainable development, incorporating transparent methods of access and measurement for the benefits offered to the communities involved in the projects and ensuring that the environmental services provided by those communities are appropriately compensated. The Social Carbon methodology improves project effectiveness because it values local communities, their usages, traditions, production systems, being mainly concerned with the potentials of communities and taking into account the region’s power relations and political scene. The projects developed using the Social Carbon methodology are more reliable, stable and cost effective, because the investments made balance the development of social and economic aspects of the local environment therefore enabling a greater long-term return. The Social Carbon methodology is a Brazilian concept that emerged during the implementation of the first carbon sequestration project, developed by Instituto Ecológica in the surroundings of Ilha do Bananal in the State of Tocantins. Source: Instituto Ecológica.


THE PARTNERSHIP INVOLVED

CO2e

CO2e.com Ltda. (CO2e) is an environmental brokerage company, subsidiary of Cantor Fitzgerald and Mitsui. Throughout the last 5 years, CO2e established a globally recognized brand and incomparable expertise. The company is responsible for several pioneering actions, including the first on-line platform for GEE negotiation, the first ERCs in Europe, the world’s largest GEG – greenhouse effect gas deal, among others. CO2e was awarded the Environmental Finance prize in the last 3 years as “the best CDM/JI (joint implementation) broker”, in addition to several other industry awards. CO2e will be the technical responsible for Fundo CARE Brasil de Carbono Social. For more information, see www.socialcarbon.com and www.co2e.com.

CLIMATE CHANGES

Global Climate Changes (GCCs) represent one of the greatest challenges for mankind. In addition to being a global problem - as the name itself indicates, they involve several sectors of society, require awareness on the importance of the issue, and demand changes in many consumption habits and behavior.
The growing emissions of Carbon Dioxide (CO2) and other gases such as methane (CH4) and nitrous oxide (NO2) in the atmosphere has caused serious problems such as the greenhouse effect. Owing to the quantity of CO2 issued, it is the gas that contributes the most to global warming. Its emissions represent approximately 55% of total world emissions of greenhouse gases. The time for their permanence in the atmosphere is from 50 to 200 years. This means that the emissions of today will have long-term effects, and may result in impacts on the climate regime throughout many centuries.
Scientific evidences indicate that in the event CO2 concentration continues to grow, the average earth temperature will rise (from 1.4°C to 5.8°C by 2100), causing extreme climate effects (floods, storms, hurricanes and draughts), changes in the variability of hydrologic events (sea level rise, changes in the rain regime, flow of the sea into the rivers, scarcity of potable water) and placing life on earth at a risk (threat to biodiversity, agriculture, health, and well being of the human population).
Historically, industrial countries have been responsible for most greenhouse gas emissions. However, at present, several developing countries such as China, India and Brazil are also among the major gas emitting countries. However, on a per-capita basis, developing countries continue to have considerably lower emissions than industrial countries. Source: Brazilian Ministry of Foreign Relations.

ABOUT THE KYOTO PROTOCOL

The Kyoto Protocol was signed on the Sixth Conference of the Parties of the United Nations Convention on Climate Changes – COP6, held in Japan in 1997, after discussions starting in 1990. The conference gathered representatives of 166 countries to discuss measures relating to global warming.
The document establishes a reduction in the carbon dioxide (CO2) emissions that account for 76% of total emissions relating to global warming, and other greenhouse gases in industrial countries. The signatory nations agreed to reduce pollutant emissions by 5.2% in relation to 1990 levels. The reduction would occur in differentiated quotas of up to 8%, from 2008 to 2012, by the countries listed in Attachment 1 of the Protocol.
An important aspect of the protocol is that only the countries listed in the so-called Attachment 1 are required to reduce their emissions. Developing countries such as Brazil, China and India, large pollutant emitters, may reduce emissions voluntarily, but are not yet required to do so. The basic concept agreed under the Kyoto Protocol is that of ''common but differentiated responsibility'' – meaning that all countries have a responsibility to fight global warming, but those that have historically contributed the most to accumulate gases in the atmosphere have the greatest obligation to reduce emissions.
However, to become effective, the document has to be ratified by at least 55 countries. They must include those that together produced 55% of the carbon gas emitted in the atmosphere in 1990. Although the European Union has already announced its support to the Protocol, the United States – the major polluting country – has refused to sign it. The United States alone emits no less than 36% of the poisonous gases that create the greenhouse effect. In the last ten years only, gas emissions by the United States grew by 10% and - according to the Protocol - the country’s carbon gas emissions is expected to jump to 43% by 2020.
Major countries emitting carbon dioxide (CO2) in the atmosphere (percent of the world’s total emission)
United States 36.1%
Russia 17.4%
Japan 8.5%
Germany 7.4%
United Kingdom 4.3%
Canada 3.3%
Italy 3.1%
Poland 3.0%
France 2.7%
Australia 2.1%
Spain 1.9%
The Netherlands 1.2%
Check Republic 1.2%
Rumania 1.2%
Countries listed in Attachment 1: Germany, Australia, Austria, Belarus, Belgium, Bulgaria, Canada, European Community, Denmark, Spain, the United States, Estonia, Russian Federation, Finland, France, Greece, Hungary, Ireland, Iceland, Italy, Japan, Latvia , Lithuania, Luxemburg, Norway, New Zealand, the Netherlands, Poland, Portugal, United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, Check-Slovakia Republic, Rumania, Sweden, Switzerland, Turkey and Ukraine. Source: Brazilian Ministry of Foreign Relations.
MEASURES TO IMPLEMENT THE PROTOCOL
Gas emission reductions are expected to happen in several economic activities, mainly energy and transports. The countries must cooperate among themselves by the following basic actions:
- Remodeling the energy and transport sectors;
- Promoting the use of renewable energy sources;
- Eliminating financial and market mechanisms inadequate to the purposes of the Kyoto Convention;
- Reducing methane emissions in the management of waste and energy systems;
- Protecting forests and other carbon peat lands
Although the treaty does not require developing countries to make a commitment to reduce gas emissions, Brazil signed the agreement’s ratification letter on July 23, 2002. The country is responsible for an annual production of 250 million tons of carbon (10 times less than the US).
The countries that do not meet the reduction targets will lose their right to use flexibility mechanisms such as forests. In addition, in the second reduction period, they will have a 30% increase on the amount they failed to meet.
THE PRACTICAL IMPORTANCE OF CARBON SEQUESTRATION
Established in article 12 of the Kyoto Protocol, CDM is a measure to promote sustainable development in underdeveloped countries – the only flexibility mechanism providing for the participation of developing nations. The purpose is to encourage the production of clean energy, such as sun energy and energy generated from biomass, and to remove carbon from the atmosphere.
CDM enables developed countries to invest in projects (energy or forest projects) to reduce emissions and use credits to reduce their obligations: each ton not emitted or removed from the atmosphere may be acquired by the country with reduction targets to be met. Therefore, a global CER (Certified Emission Reduction) market is created.
INTERVIEWS AND MORE MEDIA INFORMATION
Priscila Valdes pvaldes@br.care.org 11 3226-0090
Flavia Lang flang@br.care.org 11 9126-2321 (in NAIROBI)

Small Farmers Help to Slow Global Warming

Can Small Farmers Help to Slow Global Warming?

Carbon Sequestration in the Developing World

Objectives:

Ø Gain knowledge of where carbon is stored in tropical ecosystems and the cycle through which it flows,

Øข่าว Carbon Credit Become familiar with the idea of the ‘Carbon Credit’ system between developing and developed countries, and

Ø Develop Ambio’s plan for a program that will use carbon credit money to pay small farmers for their soil conservation.

Stage one

Farming in Mexico: A Struggle for Survival

Juan Morales is a poor farmer from the impoverished state of Chiapas, Mexico, the poorest state in the country. Most farmers in Chiapas, produce corn and beans to eat on plots less than 1 hectare in size, and many have small coffee plots from which sale of the berries brings income to buy clothes, medicines and other food products. Juan plants his corn and beans by hand by first preparing the soil, and then making small holes in which to plant the seeds using a pole called a ‘dibble stick’ while his children follow behind and cover up the seeds. Despite the majority of the population living in poverty like Juan Morales, Mexico is one of the top 10 countries for CO₂ emissions in the world. However in contrast to the United States, this is not due to the burning of fossil fuel for industry, but to another reason having to do with the small-scale poor farmers that live in the most undeveloped parts of the country.

1. Why would rural Mexico be one of the top ten producers of CO2 in the world if they have no large industry to speak of? What do small-scale poor farmers and tropical forests have to do with CO2 emissions?
2. Where is most of the carbon in tropical forested ecosystems?
3. If Juan Morales is carrying out slash and burn practices, is he contributing to global warming, or just trying to produce a crop of corn and beans to feed his family?

Like the last case, we would like you to please brainstorm your 'Learning Issues' with your team. Learning Issues are aspects of the problem that you do not understand and need to understand to work out the problem. After you have brainstormed your Learning Issues, rank them below in order of most important to least. Now decide which of these Learning Issues that the whole group can research, and which should be assigned to individual group members to research and then teach the group.

Stage two

The Role of Ambio in Environmental Protection

Ambio is a small environmental non-profit organization located in Chiapas. The purpose of Ambio is to promote the importance of natural areas as providers of ecological services both locally and globally. Its staff includes researchers and rural development specialists dedicated to promoting the sustainable management of natural resources in Chiapas. In 1994 Ambio initiated a ‘participatory’ (involving farmers) pilot study to identify alternative farming methods that could be used by small-scale farmers for both crop and timber production, sequestration of carbon from the atmosphere, and generation of income through the ‘sale’ of carbon credits to high-emissions industries in the developed world. The study continues today, and now includes over 250 families who are generating additional income by planting carbon-sequestering agroforestry systems such as shaded coffee and long-term growth timber trees used for construction, and then selling the carbon they are storing to developed countries. Ambio’s program currently only includes only above ground sequestration in the form of live vegetation; farmers are not paid when they carry out soil conservation practices. In this case your base group is an environmental consultant for Ambio.

1. Why would carbon be sequestered if farmers initiated soil conservation practices over using slash and burn agriculture? What are examples of such practices?
2. Have there been any scientific studies showing that any of your ideas actually do conserve carbon in soil?
3. Farming in Chiapas is tricky business, as farmers have little access to stores or money to buy farming equipment, nor have many roads on which to easily travel to obtain such resources. Given that these are very small-scale, poor farmers who do not use farm equipment that we might see in Minnesota such as tractors, tillers and manure spreaders (or even a cow for manure!), how feasible might your ideas for soil conservation be for these farmers?

Please brainstorm your Learning Issues with your team. After you have brainstormed your Learning Issues, rank them below in order of most important to least. Now decide which of these Learning Issues can be researched by the whole group, and which should be assigned to individual group members to research and then teach the group.

Stage 3

Ambio and Carbon Sequestration: The Details

Ambio’s current carbon credit program requires that farmer’s land remain in the same land-use for at least 25 years and that they have a given density of trees per hectare of land. By requiring that farmers have a given density of trees per unit area, Ambio’s staff can estimate the tons of carbon that a typical farmer using a given agroforestry system is capturing per hectare. For example, in an average coffee field of 1 hectare containing coffee shrubs shaded by larger trees, this is estimated to be about 64.7 tons of carbon per hectare. The money to pay the farmers comes from high-emission industries in the developed world. Currently, because the United States has not yet signed on to the Kyoto Protocol (a 1993 international agreement on how to address climate change), companies experimenting with this system are all European. These companies pay $10 per excess ton of carbon they emit into the atmosphere over their country’s limit. Of this $10, $2 will go to Ambio to manage the carbon-credit program, and $8 will go to the farmer for each ton of carbon sequestered in his or her agroforestry system. For example for a farmer with one hectare of shaded coffee, they will receive (64.7 tons of carbon) * ($8 for each ton) = $518. While this may not seem like much money, for farmers in the developing world it is quite a lot. So that farmers don’t plant trees, receive immediate payment, and then cut down the trees, the payment schedule is as follows:

Age of Agroforestry System	Percent of Total Payment Given to Farmer Each Year
1	20%
2	20%
3	20%
5	20%
10	20%

Ambio would like to pay farmers for their efforts in conserving not only above ground carbon in the form of trees and shrubs, but also for soil carbon conserved in their soils as organic matter. However, they are lacking staff members like you who are skilled in the development of programs to measure soil carbon and its change over time under different soil management systems. In this study, your base group is exactly the kind of expertise that Ambio needs, and they have hired you as a consulting group to develop a Soil Carbon Credit program. There are a number of questions that Ambio must answer before it can develop a viable program to measure soil carbon in farmer’s systems. These questions include:

1. What would you estimate to be the baseline amount of carbon contained in soils of different tropical agroforestry systems and how do you predict that the different soil management techniques suggested in the previous stage might change this amount?

2. How will you measure the baseline carbon and the change in carbon over time? What are some sample amounts of carbon that you might find in these farmer’s soils?

3. How much carbon are farmers helping sequester if they increase the organic matter content of their soils over a period of years? How do you suggest that Ambio will monitor this carbon flux, and pay farmers using the carbon credits paid by industries in the developed world?

Teacher Resources:

1. Biology and Fertility of Soils: Mitigation of atmospheric C02 concentrations by increased carbon sequestration in the soil (1998)
2. Interciencia: Community forest management and carbon sequestration: a feasibility study from Chiapas México (1995)
3. Biology and Fertility of Soils: C02 mitigation by agriculture: An Overview (1998)

Carbon Credit นิตยสารโลกสีเขียว

คนไทยอาจคุ้นหูกับคำว่า “คาร์บอนเครดิต” มากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา
แต่จะมีสักกี่คนที่เข้าใจจริงๆ ว่า…
มันหมายความถึงอะไร

ก่อนจะอธิบายรายละเอียดของคาร์บอนเครดิต (Carbon Credit)
คงต้องแนะนำให้รู้จักกับพิธีสารเกียวโต (Kyoto Protocol) สักเล็กน้อย
เพราะทั้งสองคำนี้เกี่ยวเนื่องและสัมพันธ์กันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

สำหรับพิธีสารเกียวโตนั้น เป็นข้อตกลงที่อยู่ภายใต้อนุสัญญาสหประชาชาติ ว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (United Nations Framework Convention on Climate Change หรือ UNFCCC)
ซึ่งเริ่มมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2548
โดยมีเงื่อนไขสำคัญคือ…
ให้ประเทศพัฒนาแล้วและเป็นสมาชิกในกลุ่มบัญชี 1 (Annex 1)
เช่น สหภาพยุโรป แคนาดา ญี่ปุ่น ฯลฯ
มีพันธกรณีที่จะต้องลดตัวเลขการปล่อยก๊าซเรือนกระจกตั้งแต่ปี 2551-2555 ลงให้ได้ร้อยละ 5.2 ของปริมาณที่แต่ละประเทศเคยปล่อยในปี 2533

ทั้งนี้ พิธีสารเกียวโตได้เปิดช่องให้กลุ่มประเทศ กำลังพัฒนารวมทั้งประเทศไทย
ซึ่งเป็นสมาชิกอยู่ในกลุ่มบัญชี 2 (Annex 2)
สามารถดำเนินโครงการลด/เลิกการปล่อยก๊าซเรือนกระจกด้วยความสมัครใจ
ผ่านทางกลไกการพัฒนาที่สะอาด (Clean Development Mechanism หรือ CDM)
โดยให้กลุ่มประเทศพัฒนาแล้วเข้ามาเป็นพี่เลี้ยงสนับสนุนเงินลงทุน สำหรับโครงการต่างๆ ที่จะช่วยลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกสู่ชั้นบรรยากาศ
เช่น การปลูกต้นไม้ในพื้นที่ขนาดใหญ่ การผลิตไฟฟ้าจากพลังงานสะอาด

ปริมาณของก๊าซเรือน กระจกที่ลดได้จะถูกตี มูลค่าแล้วขายกลับไปให้ประเทศพัฒนาแล้ว
โดยประเทศผู้ซื้อสามารถนนำตัวเลขของกีษซเรือนกระจกส่วนนี้ไปคิด รวมเป็นปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่ลดลงของตนเองได้
กลไกลักษณะนี้เองที่เรียกว่า “คาร์บอนเครดิต”

ด้วยเงื่อนไขที่กำหนดให้ประเทศพัฒนาแล้วในกลุ่มบัญชี 1 ต้องจ่ายค่าปรับราคาแพงมาก หากไม่สามารถลดการปล่อยคาร์บอนได้ตามเป้าหมาย
จึงไม่น่าแปลกใจที่คาร์บอนเครดิตจะเป็นทางเลือกที่เนื้อหอมมากๆ สำหรับประเทศพัฒนาแล้วที่ไม่สามารถลดการปล่อยก๊าซเรือน กระจกภายในประเทศตัวเองได้อีกต่อไป
และนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้…
ปฏิบัติการจับคู่ระหว่างผู้ซื้อกับผู้ขายเกิดขึ้นอย่างคึกคัก

หากเทียบกับอินเดีย จีน เวียดนาม เกาหลีใต้ บราซิล และอาร์เจนตินา
การทำสัญญาตกลงซื้อขายมลพิษ ระหว่างประเทศไทยกับประเทศ ที่พัฒนาแล้วยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นเท่านั้น

แต่คำถามก็คือ…
ในเมื่อการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของประเทศพัฒนาแล้วยังคงดำเนินต่อไป
คาร์บอนเครดิตจะเข้ามาช่วยลดมลพิษได้จริงหรือ

นิตยสารโลกสีเขียว ฉบับที่ 99 กรกฎาคม-สิงหาคม 2551

คาร์บอนเครดิต ไทยมี 4.5 หมื่นล้าน

คาร์บอนเครดิต ไทยมี 4.5 หมื่นล้าน

“ภาวะโลกร้อน” เป็นประเด็นร้อนที่ทั่วโลกกำลังตระหนัก

Global Warming หรือภาวะโลกร้อน หมายถึง ปรากฏการณ์อันเนื่องมาจากการที่โลกไม่สามารถระบายความร้อนออกไปได้ จึงทำให้อุณหภูมิบนพื้นผิวโลกสูงขึ้น

สาเหตุหลักที่ทำให้โลกร้อนขึ้น เพราะทุกวันนี้โลกถูกปกคลุมไปด้วยก๊าซเรือนกระจก ในปริมาณที่เกินดุลธรรมชาติ

ก๊าซเรือนกระจก ซึ่งมีสภาพคล้ายฟิล์มบางๆ ปิดกั้นชั้นบรรยากาศ เป็นตัวกักเก็บความร้อนไม่ให้สะท้อนออกนอกผิวโลก จึงทำให้อุณหภูมิพื้นผิวโลกสูงขึ้น

ก๊าซเรือนกระจกที่สำคัญ ได้แก่ คาร์บอนไดออกไซด์ มีเทน ไนตรัส-ออกไซด์ และคลอโรฟลูโอโรคาร์บอน

ก๊าซเหล่านี้เกิดจากการดำเนินกิจกรรมในชีวิตประจำวันของคนเรา เช่น การใช้ไฟฟ้า การใช้น้ำมันเชื้อเพลิง และกระบวนการผลิตในภาคอุตสาหกรรม

พิธีสารเกียวโต ภายใต้กรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของโลก ซึ่งเริ่มมีผลบังคับใช้มาตั้งแต่วันที่ 16 ก.พ. 2548

มีเงื่อนไขว่า ช่วง พ.ศ. 2551-2555 ให้ประเทศพัฒนาแล้วที่เป็นสมาชิกของพิธีสารฯ ในกลุ่มบัญชีที่ 1 ซึ่งส่วนใหญ่เป็นประเทศอุตสาหกรรม เช่น สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย

มีพันธกรณี ต้องลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกลงให้ได้ ร้อยละ 5.2

ระหว่างนี้ แม้ว่าประเทศกำลังพัฒนา รวมทั้งไทย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสมาชิกอยู่ในกลุ่มบัญชีที่ 2 ยังไม่มีพันธกรณีต้องลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ตามอนุสัญญาฯ

แต่ในพิธีสารเกียวโต ได้เปิดโอกาสให้ประเทศในกลุ่มบัญชีที่ 1 สามารถเข้าไปดำเนินกิจกรรมบางอย่างในกลุ่มประเทศบัญชีที่ 2 เพื่อลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้

ปริมาณก๊าซเรือนกระจกที่ทำให้ลดลงได้ จากการดำเนินกิจกรรมบางอย่างในประเทศกำลังพัฒนา สามารถนำไปใช้คำนวณออกมาเป็นเครดิต เรียกว่า “คาร์บอนเครดิต” หรือเรียกสั้นๆว่า ซี.เครดิต

ตัวอย่างกิจกรรม หรือสิ่งที่สามารถนำไปคำนวณเป็นคาร์บอนเครดิต เพื่อใช้ทดแทน หรือลบล้างการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ของประเทศ ที่พัฒนาแล้ว

เช่น การส่งเสริมให้มีป่าไม้ที่สมบูรณ์ หรือการใช้พลังงานทดแทน ผลิตกระแสไฟฟ้าแทนน้ำมันเชื้อเพลิง

มีการประเมินว่า สภาพผืนป่าที่สมบูรณ์ 1 เอเคอร์ หรือราว 2.5 ไร่ ต้นไม้สามารถดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ เก็บไว้ในรูปธาตุคาร์บอน ได้ราว 2 ตันคาร์บอน

การใช้พลังงานแสงแดด ผลิตกระแสไฟฟ้า 1 หน่วยกิโลวัตต์-ชั่วโมง แทนการใช้น้ำมันเชื้อเพลิง สามารถเทียบคำนวณออกมาเป็นคาร์บอนเครดิตได้ 0.6 กิโลกรัม

ในพิธีสารเกียวโต อนุโลมให้ประเทศอุตสาหกรรม ที่ปล่อยก๊าซเรือนกระจก ต้นตอของปัญหาภาวะโลกร้อน สามารถนำคาร์บอนเครดิต ซึ่งประเทศกำลังพัฒนาขายให้ ไปหักลบออกจากปริมาณก๊าซเรือนกระจกที่ตนเป็นผู้ก่อขึ้น เสมือนเป็นการไถ่บาป

ถ้านับจำนวนบาปที่ต้องไถ่ เวลานี้สหรัฐอเมริกา เป็นประเทศที่จำเป็นต้องจัดหา “คาร์บอนเครดิต” ไว้ไถ่บาปมากที่สุด เพราะเป็นประเทศพัฒนา ที่ปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ออกมามากที่สุด

รองลงมาคือ ญี่ปุ่น และจีน

ส่วนประเทศกำลังพัฒนาอย่างไทย เวลานี้มีแนวคิด แตกออกเป็น 2 ฝ่าย

ฝ่ายหนึ่งเห็นว่า ยังไม่ถึงขั้นต้องจัดหาคาร์บอนเครดิตไว้ใช้หักลบกับมลพิษที่ภาคอุตสาหกรรมไทยเป็นผู้ก่อ ไทยจึงมีโอกาสนำเครดิตที่ได้จากผืนป่าปลูกนับแสนไร่นำไปขายให้ หรือแลกเปลี่ยนกับผลประโยชน์บางอย่าง จากประเทศอุตสาหกรรม

ขณะที่อีกฝ่าย เห็นว่า ถึงอย่างไรในอนาคต ไทยจำเป็นต้องลดปริมาณการผลิตก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ตามพันธสัญญาในพิธีสารเกียวโตอยู่ดี

การดำรงผืนป่าปลูก ที่มีอยู่นับแสนไร่เอาไว้ ย่อมเป็นเครดิตอย่างดีให้เราสามารถยืนยันกับทั่วโลกได้ว่า เมืองไทยได้ช่วยลดคาร์บอนไดออกไซด์แล้ว

หากวันนี้ไทยตัดสินใจขายคาร์บอนเครดิตให้ต่างชาติ ถึงเวลานั้นเราอาจไม่เหลือเครดิตไว้ใช้ และอาจต้องหันไปซื้อหาจากประเทศอื่น ในราคาที่แพงกว่าปัจจุบัน

ปัจจุบันในตลาดโลก มีการซื้อขายคาร์บอนเครดิต จากการใช้ป่าเป็นแหล่งดูดซับก๊าซเรือนกระจก หรือที่เรียกว่า Carbon Sink ในราคาเฉลี่ยตันละ 15 เหรียญสหรัฐฯ

ขณะนี้ ไทยมีพื้นที่ป่าปลูก (ไม่รวมป่าขึ้นเองธรรมชาติ) ในความดูแลขององค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ (อ.อ.ป.) ประมาณ 150,000 ไร่

อ.อ.ป. เคยคำนวณไว้ว่า โดยเฉลี่ยพื้นที่ป่าปลูก 1 ไร่ มีต้นไม้ 100 ต้น ถ้าไทยตัดสินใจขายคาร์บอนเครดิตจากป่าปลูกจำนวน 150,000 ไร่ที่มีอยู่ จะมีรายได้เข้าประเทศไม่ต่ำกว่า 45,000 ล้านบาท

เมื่อความเห็นแตกเป็น 2 ฝ่าย จึงต้องหาความเห็นจากฝ่ายที่เป็นกลาง

ผศ.ดร.สคาร ทีจันทึก รองหัวหน้าภาควิชาวนวัฒนวิทยา คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บอกว่า ความเห็นของฝ่ายที่อยากเก็บคาร์บอนเครดิตไว้เป็นเครดิตให้ไทยได้ใช้ในวันข้างหน้า แม้จะเป็นมุมมองที่ถูกต้อง แต่ถูกเพียงครึ่งเดียว

“คำว่า คาร์บอนเครดิต หมายถึง ปริมาณการดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ที่ต้นไม้นำไปใช้ในการเติบโตของลำต้นและส่วนต่างๆ ในแต่ละช่วงอายุ ต้นไม้จะสะสมไว้ในรูปธาตุคาร์บอน ที่ตรวจวัดได้ด้วยวิธีการทางวิทยาศาสตร์” ดร.สคาร ให้คำนิยาม

เขาบอกว่า “คาร์บอนเครดิต” จึงเป็นผลพลอยได้ที่เกิดจากการปลูกต้นไม้ ในแต่ละช่วงอายุ ไม่ใช่การขายผืนป่า หรือขายกรรมสิทธิ์ในต้นไม้ให้ใคร ตามที่บางคนเข้าใจผิด

ดร.สคารบอกว่า อาจมีผู้สงสัย ประเทศที่ก่อภาวะโลกร้อน กับประเทศที่ขายคาร์บอนเครดิตให้ อยู่ห่างคนละซีกโลก จะดูดซับคาร์บอนเครดิตไปหักล้างกันได้อย่างไร

คำเฉลย ก็คือ ระบบนิเวศน์ใหญ่ของโลก จะมีการไหลเวียนถ่ายเทในลักษณะ “ชีวมณฑล” ถึงกันหมด หรือที่เรียกว่า Biosphere จึงเกิดอิทธิพลดูดซับถึงกันได้ทั่วโลก

ดร.สคารบอกว่า เคยมีการศึกษาในต้นยูคาลิปตัสอายุ 4 ปี ซึ่งมีน้ำหนักแห้ง ประมาณ 100 กก. พบว่า มีธาตุคาร์บอนที่ต้นยูคาฯเก็บกักไว้ในเนื้อไม้ประมาณ 48-50% หรือคิดเป็นน้ำหนัก 48-50 กก.

แต่เมื่อปล่อยให้ต้นยูคาฯอายุ 4 ปี เติบโตต่อไปจนถึงอายุ 6 ปี ปริมาณคาร์บอนที่สะสมไว้ในเนื้อไม้ จะเพิ่มขึ้นเป็น 66% หรือคิดเป็นน้ำหนัก 66 กก.

“การคำนวณหาปริมาณคาร์บอนเครดิตในเนื้อไม้ จะคิดกันเป็นช่วงๆอายุ ในขณะที่ทำการตรวจวัด” ดร.สคาร ว่า

เช่น ต้นยูคาลิปตัส อายุ 4 ปี หลังจากวัดคาร์บอนเครดิตเรียบร้อย และมีการตกลงซื้อขายเครดิตกันแล้ว เจ้าของไม้จะตัดไม้ขายเลยทันทีก็ได้ เพราะไม่เกี่ยวกัน ถือว่าไม้เหล่านั้นได้ดูดซับเอาคาร์บอนไว้แล้ว ณ ช่วงเวลาหนึ่ง

หรือช่วงที่ไม้อายุ 4 ปี เจ้าของขายคาร์บอนเครดิตไปแล้ว 1 รอบ แต่ยังไม่ตัดไม้ขาย รอจนกว่าไม้มีอายุ 6 ปี ค่อยขายคาร์บอนเครดิตอีกรอบ แล้วจึงตัดไม้ อย่างนี้ก็ทำได้

ดร.สคารสรุปว่า ดังนั้น หากเมืองไทยสามารถส่งเสริมให้มีการปลูกป่ามากขึ้น กว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน กล่าวคือ ปัจจุบัน อ.อ.ป.ปลูกป่าไว้ 1.5 แสนไร่ เอกชนปลูกไว้อีกประมาณ 2 ล้านไร่

รวมกันวันนี้เมืองไทยมีป่าปลูกทั้งสิ้นราว 2.15 ล้านไร่

ดังนั้น ถ้าสามารถส่งเสริม หรือขยายพื้นที่ปลูกป่าทั่วประเทศได้มากกว่า 2.15 ล้านไร่ การที่เอกชน หรือ อ.อ.ป. จะตัดสินใจขายคาร์บอนเครดิต เอาเงินมาใช้ก่อนที่จะตัดไม้ขาย ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย

ดร.สคาร ทิ้งท้าย

“ที่สำคัญ หลังขายเครดิตไปแล้ว อย่าชะล่าใจ ควรรีบนำเงินส่วนหนึ่งไปเพิ่มพื้นที่ปลูกป่าให้มากขึ้น ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ ก็อย่าไปขายมัน ก็เท่านั้น”.

ที่มา www.thairath.co.th

ธุรกิจ คาร์บอนเครดิต ลดโลกร้อน

คาร์บอนเครดิต ธุรกิจลดโลกร้อน

โดย สุรศักดิ์ ธรรมโม Siam Intelligence Unit

ปัจจุบัน ความกังวลในปัญหาภัยธรรมชาติได้เพิ่มระดับสูงขึ้นมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อโลกเผชิญกับภัยพิบัติของธรรมชาติ ต่อเนื่องกันในช่วงเกือบ หนึ่งเดือนที่ผ่านมา เช่น พายุไซโคลนนาร์กิสถล่มประเทศพม่า และแผ่นดินไหวที่จีน ซึ่งทั้ง 2 เหตุการณ์มีผู้เสียชีวิตรวมกันมากกว่าหนึ่งแสนคน จำเลยหลักรายหนึ่งของ ภัยพิบัติธรรมชาติครั้งนี้ คือ “ปรากฏการณ์โลกร้อน” (Global Warming) นอกจากนี้ ในช่วง 2-3 เดือน ก่อนหน้านั้น ก็เกิดภาวะข้าวยากหมากแพงไปทั่วทั้งโลก โดยจำเลยหลักที่ถูกกล่าวโทษคือ “ปรากฏการณ์ โลกร้อน” ในฐานะที่เป็นเหตุให้ลมฟ้าอากาศแปรปรวนและก่อให้เกิดภาวะน้ำท่วม ภัยแล้ง พายุรูปแบบต่างๆ และส่งผลต่อเนื่องมาให้ผลผลิตข้าว และผลผลิตพืชผลการเกษตร อื่นๆแปรปรวนไปด้วย

ปรากฏการณ์โลกร้อนคืออะไร ในที่นี้ ผมอธิบายง่ายๆ โดยสรุปจาก wikipedia ภาคภาษาไทยว่า คือ ปรากฏการณ์การเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิ เฉลี่ยของอากาศใกล้พื้นผิวโลก และน้ำในมหาสมุทรในช่วง 100 ปีที่ผ่านมา ทั้งนี้ คณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (Intergovernmental Panel on Climate Change: IPCC) ของสหประชาชาติได้สรุปไว้ว่า “จากการสังเกตการณ์การเพิ่มอุณหภูมิโดย เฉลี่ยของโลกที่เกิดขึ้นตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 (ประมาณตั้งแต่ พ.ศ. 2490) ค่อนข้างแน่ชัดว่า เกิดจากการ เพิ่มความเข้มของแก๊สเรือนกระจกที่เกิดขึ้นโดย กิจกรรมของมนุษย์ที่เป็นผลในรูปของปรากฏการณ์เรือนกระจก” ดังนั้น จำเลยที่แท้จริงคือกิจกรรมของมนุษย์นี่เอง โดยเฉพาะกิจกรรมการผลิตภาคอุตสาหกรรม


อันที่จริง ชุมชนโลกเริ่มตื่นตัวจากภาวะโลกร้อนดังกล่าวพอสมควรนับตั้งแต่ปี 2549 ที่อดีต รองประธานาธิบดีสหรัฐฯ นาย อัล กอร์ ได้เดินสายปาฐกถา เรื่องปรากฏการณ์ดังกล่าว และออกภาพยนต์สารคดีเรื่อง “An Inconvenient Truth” ให้ชุมชนโลกตระหนักถึงปัญหาดังกล่าวจนกระทั่งนายอัล กอร์ และคณะกรรมการ IPCC ของสหประชาชาติได้รับรางวัลโนเบลร่วมกันในสาขาสันติภาพประจำปี 2550 จากการกระตุ้นให้ชุมชนโลกเห็นว่า ปรากฏการณ์โลกร้อนเป็นปัญหาร่วมกันของชุมชนโลก ซึ่งส่งผลให้ชุมชนโลกมีความตื่นตัวพอสมควร ดังเช่นในกรณีของประเทศไทย เราก็ได้เห็นโครงการของ ภาครัฐ และเอกชนที่กระตุ้นให้มี การใช้ถุงผ้า แทนถุงพลาสติก แต่นอกเหนือจาก จิตสำนึกร่วมกันของชุมชนโลกในการลดภาวะโลกร้อนแล้ว ยังมีกลไกธุรกิจที่อาศัยแรงจูงใจทางผลตอบแทนของมนุษย์ และหน่วยธุรกิจมาช่วยลดภาวะโลกร้อนเช่นกัน โดยส่วนตัว ผมเชื่อว่ากลไกดังกล่าวนี้ จะเป็นส่วนหนึ่งในการลดภาวะ โลกร้อนได้อย่าง มีประสิทธิภาพ เพราะสามารถหา จุดสมดุลของผลดีและผลเสียจากกิจกรรม การผลิตภาคอุตสาหกรรม กลไกดังกล่าวมีชื่อว่า “คาร์บอนเครดิต”

คาร์บอนเครดิต คือการซื้อขายสิทธิในการปล่อยก๊าซเรือนกระจก โดยประเทศพัฒนาแล้วจะเป็นผู้ซื้อสิทธิ ส่วนประเทศกำลังพัฒนาจะเป็นผู้ขายสิทธิ โดยคาร์บอนเครดิตเกิดขึ้นจากข้อตกลงพิธีสารเกียวโต (Kyoto Protocol) ซึ่งอยู่ภายใต้อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยน แปลงสภาพภูมิอากาศที่มี ภาคีทั้งหมด 191 ประเทศ และมีผลบังคับใช้เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2548 โดยสาระสำคัญของพิธีสารเกียวโตคือประเทศพัฒนาแล้ว หรือประเทศผู้ซื้อคาร์บอนเครดิตที่เป็นภาคีพิธีสารเกียวโต จำนวน 41 ประเทศ มีพันธกรณีในการลด ปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจก (อาทิ ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ก๊าซมีเทน ก๊าซไนตรัสออกไซด์ เป็นต้น)ระหว่างปี 2551-2555 ให้ได้ร้อยละ 5.2 จากปริมาณการปล่อยในปี 2533 ซึ่งหากไม่สามารถลดปริมาณ ก๊าซเรือนกระจกตามปริมาณ ที่กำหนดจะต้องถูกปรับ โดยค่าปรับในกรณีของ ประเทศในกลุ่มสหภาพ ยุโรประหว่างปี 2551-2555 สูงถึง 100 ยูโร (ประมาณ 5,000 บาท) ต่อ 1 ตันคาร์บอนไดออกไซด์ แต่ถ้าประเทศพัฒนาแล้วไม่ต้องการถูกปรับ จะต้องซื้อสิทธิการปล่อยก๊าซ เรือนกระจกจากประเทศกำลังพัฒนา ซึ่งในส่วนนี้จะขยายความในย่อหน้าถัดไปและในแผนภาพที่ 2 ทั้งนี้ ภายใต้พิธีสารเกียวโต ประเทศกำลังพัฒนาหรือประเทศผู้ขายคาร์บอนเครดิต ที่เป็นภาคีพิธีสารเกียวโต จำนวน 150 ประเทศ เช่นประเทศไทย ไม่มีพันธกรณีให้ลดปริมาณ ปล่อยก๊าซเรือนกระจกแต่สามารถ ช่วยประเทศพัฒนาแล้ว ลดปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจก โดยการขายสิทธิการปล่อยก๊าซเรือนกระจกผ่าน กลไกการพัฒนาที่สะอาด (Clean Development Mechanism หรือ CDM) (ดูรายละเอียดเกี่ยวกับโครงการ CDM ในแผนภาพที่ 1)

แผนภาพที่ 1


ประเทศพัฒนาแล้วสามารถเข้ามาดำเนินการร่วมกับประเทศ กำลังพัฒนาโดยการรับ ซื้อสิทธิการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ในปริมาณที่ประเทศพัฒนาแล้ว ปล่อยเกินกว่าข้อตกลงในพิธีสารเกียวโต โดยสิทธิการปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่ ประเทศกำลังพัฒนาสามารถขายได้ต้อง เป็นปริมาณก๊าซเรือนกระจก ที่ลดได้หลังเข้าโครงการ CDM และผ่านการตรวจวัดแล้วซึ่งจะถูกเรียกว่า Certified Emission Reduction (CERs) หรืออีกนัยหนึ่งคือ คาร์บอนเครดิต (Carbon Credit) ซึ่งมีหน่วยเป็นตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า และซื้อขายกันในตลาดคาร์บอน (Carbon Market) โดยตลาดดังกล่าว ประกอบไปด้วยผู้ซื้อ คือประเทศพัฒนาแล้ว ซึ่งถูกกำหนดให้ ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ผู้ขายคือประเทศกำลังพัฒนา (ดูรายละเอียดกลไกการซื้อขายคาร์บอนเครดิตในแผนภาพที่ 2)



แผนภาพที่ 2


ปัจจุบัน มูลค่าตลาดการซื้อขายคาร์บอนเครดิตในตลาดโลกขยายตัวเร็วมากโดยในปี 2549 ขยายตัวถึง 3 เท่าเมื่อเทียบกับปี 2548 ซึ่งอยู่ที่ประมาณ 8,000 ล้านดอลลาร์ สรอ.และขยายตัวเป็น 25,000 ล้านดอลลาร์สรอ.ในปี 2549 สำหรับประเทศไทย ธุรกิจคาร์บอนเครดิต นับเป็นโอกาสทางธุรกิจที่น่าสนใจโดย เฉพาะธุรกิจเอกชน ที่ปล่อยก๊าซเรือนกระจกในปริมาณมาก เช่น ธุรกิจโรงไฟฟ้า ธุรกิจโรงงานผลิตแป้งมันสำปะหลัง โรงงานน้ำตาล เป็นต้น ซึ่งในปัจจุบัน ภาครัฐเริ่มมาสนับสนุน มากขึ้นโดยได้มีการจัดตั้งองค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (อบก.) เพื่อรับรองโครงการ CDM และสนับสนุนการพัฒนาโครงการ สำหรับในส่วนของการลงทุนนั้น เอกชนมีทางเลือกในการลงทุนอย่างน้อย 2 รูปแบบ คือ 1) การลงทุนด้วยตนเอง กล่าวคือเอกชนไทยลงทุนปรับปรุงกระบวนการผลิต เพื่อลดปริมาณก๊าซเรือนกระจกด้วยตนเอง 2) การร่วมทุน ซึ่งรูปแบบนี้เหมาะกับธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมของไทย (SMEs) ที่มีเงินลงทุนต่ำและมีความรู้ในด้านนี้เล็กน้อย โดยรูปแบบการร่วมทุนมีหลายประเภท เช่นการร่วมทุนกับรัฐบาลประเทศในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว หรือร่วมทุนกับกองทุนที่ เกิดจากการรวมตัวกันของรัฐบาลหรือ กลุ่มทุนเอกชนในประเทศ พัฒนาแล้วที่ต้องการคาร์บอนเครดิต รวมทั้งการร่วมทุนกับบริษัทจัดการพลังงาน (Energy Service Company:ESCO) อย่างไรก็ตาม ต้นทุนการดำเนินงานสำหรับการเข้าร่วมโครงการ CDM ค่อนข้างสูง โดยอยู่ที่ประมาณ 4.5-6.5 ล้านบาท ในขณะที่ค่าใช้จ่ายลงทุน เพื่อปรับปรุงกระบวนการผลิตให้ลด ก๊าซเรือนกระจก อาจจะสูงกว่านี้มากส่ง ผลให้ภาคธุรกิจที่จะลงทุน ด้วยตนเองต้อง ประเมินความคุ้มค่าของการ ลงทุนด้วยความระมัดระวัง

การที่ค่าปรับสำหรับประเทศพัฒนาแล้ว ที่ไม่สามารถลดปริมาณก๊าซเรือนกระจก ในปริมาณที่กำหนดมีมูลค่าสูงมากถึงประมาณตันละ 5,000 บาทต่อตันคาร์บอนฯ เทียบกับราคาขายคาร์บอนเครดิตที่ประมาณ 854 บาท ต่อตันคาร์บอนฯ (ประเมินจากราคาขายคาร์บอนฯ ล่วงหน้าเฉลี่ยของปี 2551-2552 อยู่ที่ 17-17.35 ยูโรต่อ 1 ตันคาร์บอนฯ) ทำให้แนวโน้มราคาขายคาร์บอนเครดิตมีโอกาสจะปรับตัวสูงขึ้นไปกว่านี้ ซึ่งเป็นแรงจูงใจ ให้เอกชนและรัฐบาลประเทศพัฒนาแล้วแสวงหา ความร่วมมือกับธุรกิจเอกชนไทยผ่านกลไก CDM มากขึ้น อย่างไรก็ตาม ยังมีประเด็นความเสี่ยงจากการดำเนินโครงการ CDM ที่ต้องจับตามองดังนี้ การเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบในโครงการ CDM ความล่าช้าของหน่วยงานภาครัฐที่ดูแลโครงการ ความผันผวนของราคาซื้อขายคาร์บอนเครดิต มูลค่าการลงทุนในโครงการ CDM ที่สูงเนื่องจากราคาสินค้าโภคภัณฑ์ปรับตัวขึ้นค่อนข้างมาก นอกจากนี้ ข้อตกลงใหม่ที่จะมาแทนพิธีสารเกียวโต อาจจะกำหนดให้ประเทศไทยต้องลดปริมาณ การปล่อยก๊าซเรือนกระจกลงเช่นเดียวกับประเทศพัฒนา แล้วซึ่ง จะส่งผลกระทบให้ประเทศไทย มีต้นทุนสูงในการพัฒนาอุตสาหกรรม เพราะอาจจะต้องเป็นผู้ซื้อคาร์บอนเครดิตในอนาคต

กล่าวโดยสรุป ธุรกิจคาร์บอนเครดิต เป็นกลไกที่ตอบสนองต่อปัญหาสิ่งแวดล้อมโลกผ่านกลไกที่มี แรงจูงใจด้วยผลตอบแทนทางการเงิน โดยเฉพาะกลไก CDM ซึ่งมีส่วนช่วยสนับสนุนประเทศกำลังพัฒนาให้มีความตื่นตัว ในปัญหาภาวะโลกร้อนและส่งเสริมให้มีการพัฒนาอย่างยั่งยืน ในส่วนของภาคธุรกิจ การเข้าร่วมโครงการดังกล่าวไม่เพียงแต่จะได้ผลตอบ แทนทางการเงินเท่านั้น หากแต่ยังเป็นการแสดงถึงความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กร (CSR) และเสริมสร้างภาพลักษณ์ที่ดีขององค์กรในการที่ จะเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยแก้ไขปัญหาภาวะโลกร้อน

เขียนโดย admin · หมวดหมู่ กลยุทธ์ธุรกิจ